Gün-1

Nedense guzel seyleri basarmanin zor oldugu ve fedakarlik edilmesi, azmedilmesi gerektigi gercegini hep unutuyoruz. Iyi bir dereceyle mezun olmak, iyi okullari kazanmak, iyi gorunmek, basinda "iyi" olan hersey fedakarlik gerektiriyor. Ama bizler, hele de benim gibi sabirsiz bir bunye herseyi bir an once, olabilecek en zahmetsiz sekilde elde etmek istiyor, edemeyince de hayal kirikliklariyla doluyor etrafi ve pes ediyor.

Az once aklimdan dolaptaki cikolatadan gideyim de bir tane alayim fikri gecince, ayni hizla donup kendime "ne yapiyorsun?" Dedim, kilosundan muzdarip olan, artik bu bedenin icinde degil, olmayi hak ettigi bedenin icinde yasamak arzusuyla yanip tutusan sen degil misin? Zaten bayram tatilinden 2 kilo alip donmussun.. Metabolik rahatsizliklar nedeniyle "su icsem yariyor" kivamina gelmissin.. 50 squat yapicam diye canimi cikarirken, orada harcadiginin bin katini iki saniyelik damak zevki icin almanin anlami ne?

Hem bugun iradeni kontrol etmeye basladiginda, bundan 3 ay sonra su an bulundugun noktadan ileride olacagini goremiyor musun? Hedeflerin neden dusuk, neden kisa vadeli? Gece yatip sabaha 55 kg uyanmak MUMKUN DEGIL bunu artik anla. 

O yuzden fedakarlik yapman gerektigini kabul et, ki bugun ben bunu kabul ettim ve inan bana, cok seyi degistiriyor.

Bakis acisi herseydir.