Kendinle Barışmak

Kilo sorunu olan insanların aslında en büyük derdi, kendini sevmemek. Kendine küsmek, kendini değerli görememek.. Kilo sorunu olan insanların diyorum, kilolu insanların demiyorum farkındaysanız. Çünkü kilolu olan herkesin kilo sorunu yok. Kilo sorunu olanlar, kilosunu (az veya çok) kendine dert edinenler, kendi haliyle mutlu olamayanlardır.

Geçen gün, katılacağım bir düğün öncesinde annem ve kız kardeşimle alışveriş merkezine gittik. Onlar alışveriş için gezecekler, ben de AVM içindeki kuaförde fön çektirecektim. Fönden sonra beni bir mağazaya çağırdılar, gel  bak burada elbiseler var, akşam için belki beğenirsin dediler. Hepsi de çok güzeldi Allah için, çok zarifti. Bedenimi istedim, ilkini denedim, olmadı. İkinci geldi, olmadı, sonra üçüncü dördüncü derken sinirlerimin bozulduğunu fark ettim. Ve sinirlendiğim şey o mağaza değil, beni oraya çağıran annem değil, elbiseler değil kendimim. Çünkü ben bu sahneyi 13 yaşımdan beri yaşıyorum. Dönem dönem, kilo verdiğim ve istediğim elbiseleri aldığım oldu, ama ben kendimi hiç 38 beden hatırlamıyorum, hiç M beden olmadım, hiç oturduğumda göbeğimi kapatmaya çalışmadığım olmadı.. Neden yaşıyorum ki ben bunları, neden eziyet çektiriyorum kendime? Neden, neden.. derken anladım ki işin özü kendine değer vermek. Ve neden etrafımdaki bin kişi için saçımı süpürge ederken kendim için uğraşmıyorum dedim kendime. Artık kendim için uğraşmalıyım, hatta herkes için uğraştığımdan daha çok, çünkü ben varsam, ben mutluysam ben sağlıklıysam var her şey.

Akşamına düğüne evdeki giyebildiğim elbiselerden birini giyip gittim, kendime özenmeden süslenmeden.. Ve bütün akşam düğüne katılanları inceledim, arkadaşlarımı, uzaktan tanıdıklarımı ve hiç tanımadıklarımı.. Ne zarif güzel kızlar vardı.. Makyajına saçına takısına özenmiş, elbiselerinin içinde kuğu gibiler. Kıskanmadım, kendilerini sevmelerine, saymalarına özendim. Bir gün dedim, ben de böyle olacağım, kendini gerçekten seven, kendisiyle barışık, mağazaya girdiğinde üzerine olanı değil, kendine yakışanı alan, kendisi için zaman ayıran, kendini değerli bulan..

Son yazımı nerdeyse 4 ay önce yazmışım.. Ve son yazımdan beri hiçbir şey yapmamışım, oysa ki o 4 ayda neler değişebilirdi.. Artık önüme bakıyorum. Geçmiş yıllarıma üzülsem de, geçmişe dönüp bakmanın, senelerdir bunu çekiyor olmanın hiçbir faydası yok bana. Artık kimseyi değil, kendimi mutlu etmek istiyorum, kendimle mutlu olmak istiyorum.

Kendimle barışmak istiyorum. Ve bunu başardığımda kendimle gurur duyacağımı biliyorum.

Gün-1

Nedense guzel seyleri basarmanin zor oldugu ve fedakarlik edilmesi, azmedilmesi gerektigi gercegini hep unutuyoruz. Iyi bir dereceyle mezun olmak, iyi okullari kazanmak, iyi gorunmek, basinda "iyi" olan hersey fedakarlik gerektiriyor. Ama bizler, hele de benim gibi sabirsiz bir bunye herseyi bir an once, olabilecek en zahmetsiz sekilde elde etmek istiyor, edemeyince de hayal kirikliklariyla doluyor etrafi ve pes ediyor.

Az once aklimdan dolaptaki cikolatadan gideyim de bir tane alayim fikri gecince, ayni hizla donup kendime "ne yapiyorsun?" Dedim, kilosundan muzdarip olan, artik bu bedenin icinde degil, olmayi hak ettigi bedenin icinde yasamak arzusuyla yanip tutusan sen degil misin? Zaten bayram tatilinden 2 kilo alip donmussun.. Metabolik rahatsizliklar nedeniyle "su icsem yariyor" kivamina gelmissin.. 50 squat yapicam diye canimi cikarirken, orada harcadiginin bin katini iki saniyelik damak zevki icin almanin anlami ne?

Hem bugun iradeni kontrol etmeye basladiginda, bundan 3 ay sonra su an bulundugun noktadan ileride olacagini goremiyor musun? Hedeflerin neden dusuk, neden kisa vadeli? Gece yatip sabaha 55 kg uyanmak MUMKUN DEGIL bunu artik anla. 

O yuzden fedakarlik yapman gerektigini kabul et, ki bugun ben bunu kabul ettim ve inan bana, cok seyi degistiriyor.

Bakis acisi herseydir.

Gün-0

Blogu baştan yaratıp, kendimi de baştan yaratacağımı sanarak, bilmem doğru birşey yapıyor muyum ama;
Artık yeter.. Ne kendime, ne de başkasına yalan söylemek istemiyorum.
Ben artık hak ettiğimi almak, kendime daha fazla acı çektirmemek istiyorum.